گاهی با استاد سابقم مقایسه‌اش می‌کنم. خودم را هم با آن موجود قبلی مقایسه می‌کنم. به یک موجود روانی تبدیل شده‌ بودم. شب‌های قبل از میتینگ را نمی‌خوابیدم که بتوانم در محاکمه‌ای که قرار است روز بعدش شوم پاسخگو باشم... جواب هم نمی‌داد! کلا کار کردن با استادی که رفتار متهاجمانه دارد برای من غیر ممکن است. وقتی جواب نمی‌گرفت کارها سعی می‌کرد احساس گناهی را به تو القا کند. اینکه پول می‌گیری برای همه‌ی این‌ها! برایش مهم نبود که هفته‌ای بیست ساعت بیشتر وقت گذاشتی، دنبال هفته‌ای بیست ساعت کار مفید بود. هفته‌ای بیست ساعت نتیجه... همه‌ي این‌ها را می‌شود به پای تازه کاری او و من گذاشت. شکر کان محنت بی‌حد و شمار آخر شد...

وقتی با تجربه الانم به کل قضیه نگاه می‌کنم می‌بینم مشکل اساسی‌تر از این حرف‌هاست. آموزش بخش بزرگی از کار است که همیشه نادیده گرفته شده. او هم از فرهنگ مهندس‌‌پروری آمده، جایی که آدم‌های نتیجه گرا موفق میشوند. نمیتوان آدمی را به‌خاطر چیزی که هست سرزنش کرد. من تفکر نتیجه‌گرا نداشتم، مدل‌های ابسترکتی که ذهنم می‌ساخت به این درد می‌خورد که در دراز مدت، با راهنمایی استادی که راه را رفته به نتیجه برسد. همه چیز اما باید با سرعت انجام می‌شد. استادی که تنیور ترک باشد و برایش چیزی جز گرفتن تنیور تعریف نشده باشد همین است دیگر. امیدوارم که من هیچ وفت کاریکاتوری مسخره نشوم از بی‌سوادی، غرور، دورویی، فرصت‌طلبی و نادیده انگاری.

 وقتی راجع به خصوصیات بدش فکر می‌کنم می‌بینم اینها خصوصیاتی بود از او که باعث شد من آسیب ببینم اما ته ذهنم خصوصیات خوبش را هم میبینم. او همیشه آماده یادگیری بود، شرایط سخت برایش محدودیت نمی‌آورد. کاری را که باید انجام دهد تمام می‌کرد. همیشه پر انرژی و خوش رو ظاهر می‌شد. ته دلش همه‌ی احساساتت را می‌فهمید. پی‌گیر کارهایش بود به شدت. از نظر معیارهای (تخمی) جامعه هم همه چیز را داشت.

امروز آخرین روز ترم بهاری بود، آخرین روزی که به طور رسمی از استاد سابقم جدا شده‌ام! دیگر هر کاری که کنم جزو وظیفه ام نیست و توبیخ و بازخواستی هم در کار نیست. باید ورژن ژورنال مقاله‌ای را که از ماها قبل قرار بود سابمیت کنم تمام کنم. یک ماهی کار دارد! باید تمامش کنم. مدتی که تز می‌نوشتم ریسرچی نکردم و به قول استادم باید احساس بدی کنم راجع به پولی که گرفته‌ام.